Posiadasz – odpowiadasz! Komentarz do uchwały siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z 27 stycznia 2011 r., I KZP 24/10 more

1. Większość przypadków „posiadania” narkotyków podczas ich zażywania spełnia wymagania dla „posiadania” w znaczeniu prawa cywilnego (art. 336 k.c.).

2. Osobny typ „zażywania” środków odurzających byłby ustawowym superfluum.

3. Wyłączenie karalności posiadania narkotyków podczas ich zażywania wymaga dodatkowego posunięcia legislacyjnego. Jeżeli aksjologia uzasadniałaby legalizację zażywania pewnych środków narkotycznych, to w art. 62 u.p.n. należałoby dodać ust. 4 w brzmieniu: „Nie ma przestępstwa określonego w ust. 1, jeżeli sprawca posiada środki odurzające lub substancje psychotropowe wyłącznie na własny użytek w ilości przeznaczonej do ich jednorazowego zużycia”.

4. Tabela wartości granicznych legalnego posiadania narkotyków jako doprecyzowanie znamion czynu zabronionego nie byłaby właściwym rozwiązaniem.

5. W pewnych wypadkach dekodowanie treści normy sankcjonowanej jest trudne w praktyce. Problem może polegać na sformułowaniu kryteriów ustalenia jej treści bez narażenia się na zarzut arbitralności. Poszukując pewnych uogólnień można powiedzieć, że: (i) racje pragmatyczne (poszukiwanie efektywnych sposobów walki ze zjawiskiem narkomanii) nie stanowią podstawy do modyfikacji treści normy sankcjonowanej; (ii) jeżeli typ czynu zabronionego zawiera negatywne znamię „wbrew przepisom ustawy”, płaszczyznę bezprawności czynu należy dekodować na podstawie regulacji ustawowych.